اوتیسم

یکی از بزرگترین تصورات غلط در مورد افراد اوتیستیک این می باشد که آنها فاقد همدلی هستند. آیا این باور واقعی است؟ اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک وضعیت رشدی است که با تفاوت های اجتماعی، ارتباطی و رفتاری مشخص می شود.

اختلال اوتیسم، اختلال نافذ رشدی که در غیر این صورت مشخص نشده است (PDD-NOS)، و سندرم آسپرگر زمانی اختلالاتی جداگانه از یکدیگر تشخیص داده می شدند. در این مقاله از وب سایت مرکز مشاوره آینده روشن  همه آنچه باید درباره اوتیسم و ​​همدلی بدانید را بررسی می کنیم.

همه آنچه که باید درباره اوتیسم و ​​همدلی بدانید

یکی از مشخصه های ASD مشکلات در ارتباطات اجتماعی می باشد. این ممکن است به صورت چالش‌های مربوط به دیگران، نشان دادن علاقه کم به افراد دیگر و مشکلات در زبان دریافتی و بیانی ظاهر بشود. اما آیا این چالش ها به این معنی است که یک فرد اوتیسمی نمی تواند همدل باشد؟ چرا برخی از مردم فکر می کنند افراد اوتیستیک نمی توانند با دیگران احساس همدلی کنند؟

تحقیقات در مورد اوتیسم و ​​همدلی در طول سال ها تکامل پیدا کرده است. در ابتدا تصور می شد که فقدان همدلی یک ویژگی است که در همه افراد اوتیستیک یافت می شود. با این حال، اکنون می دانیم که این ویژگی در یک طیف در افراد مبتلا به ASD وجود دارد، درست مانند افراد عصبی.

افراد اوتیستیک متفاوت فکر می کنند که می تواند یکی از نقاط قوت اساسی آن ها باشد. با این حال، به همین دلیل، برخی از تعاملات و رفتارهای اجتماعی آنها اغلب به اشتباه درک می شود. این امر می تواند باعث شود که برخی از افراد روش های تعامل و رفتار خود را به عنوان عدم همدلی درک کنند.

به عنوان مثال، یک فرد اوتیستیک ممکن است زمانی که دیگران در حال تجربه پریشانی عاطفی هستند یا در یک موقعیت اجتماعی واکنش نامناسبی نشان می دهند، ناآگاه به نظر برسد. برای فردی که اوتیستیک نیست، این رفتارها ممکن است سرد یا خشن به نظر برسند و به این باور برسد که افراد اوتیستیک همدل نیستند. به همین دلیل بهتر است درباره اوتیسم و همدلی اطلاعات بیشتری بدست بیاوریم.

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یک اختلال عصبی رشدی به شمار می آید که می‌تواند بر شیوه‌های تعامل، ارتباط و رفتار فرد تأثیر بگذارد. اوتیسم در یک “طیف” وجود دارد زیرا نیازهای حسی، اجتماعی و ارتباطی برای افراد اوتیستیک می تواند در یک طیف از بالا به پایین ظاهر بشود.

در طیف اوتیسم طیف وسیعی از نیازهای حمایتی وجود دارد. برخی از افراد اوتیستیک به حمایت کمتری نسبت به سایرین نیاز دارند، در حالی که برخی دیگر ممکن است نیازمند حمایت بیشتری باشند.

اوتیسم

علائم و نشانه ها در اوتیسم

برای این که بدانیم اوتیسم و همدلی چه ارتباطی با یکدیگر دارند بهتر است این بیماری را بیشتر بشناسیم. ASD به عنوان یک “اختلال عصبی رشدی” در نظر گرفته می شود؛ زیرا الگوهای رفتاری و تفاوت در مسائل حسی و مهارت های ارتباطی اغلب قبل از 3 سالگی در افراد ظاهر می شوند.

در برخی موارد، این رفتارها در اوایل 18 ماهگی ظاهر می شوند. همه افراد هر رفتاری را نشان نمی دهند، اما برای تشخیص اوتیسم توسط پزشک، تعدادی رفتار های خاص وجود دارد. این رفتارها با درجات مختلفی از تفاوت با مهارت های ارتباطی، تعاملات اجتماعی و سایر الگوهای رفتاری مشخص می شوند. برخی از علائم و رفتارهای ASD در کودکان یا بزرگسالان ممکن است شامل موارد زیر باشند:

اوتیسم و همدلی – علل

هیچ دلیل شناخته شده ای برای اختلال اوتیسم وجود ندارد. در عوض، محققان برخی از ویژگی‌هایی را شناسایی کرده‌اند که ممکن است شانس ابتلای فرد به این بیماری را افزایش دهد. این عوامل عبارتند از:

هنوز مطالب زیادی برای آموختن در مورد علل ASD وجود دارد. محققان هنوز در تلاشند تا بفهمند چرا برخی از افراد به ASD مبتلا می شوند در حالی که برخی دیگر به هیچ وجه اینگونه نیستند.

تشخیص اوتیسم

معمولاً والدین اولین کسانی هستند که متوجه تفاوت های رشدی در فرزندانشان می شوند. اگر در کودک خود مشاهده کردید، او را حتما توسط متخصص اطفال یا یک متخصص اوتیسم ارزیابی کنید. تشخیص زودهنگام می تواند آنها را برای موفقیت آماده کند. برخی از علائمی که نشان می دهد فرزند شما ممکن است نیاز به ارزیابی داشته باشند؛ عبارتند از:

با این حال اهمیت اوتیسم و همدلی روز به روز بیشتر می شود و نکات آموزشی بسیار زیادی در این زمینه ارائه می شود. آزمایش پزشکی، مانند آزمایش خون، برای اوتیسم وجود ندارد. اما پزشکان برای تشخیص، رفتار و رشد کودک شما را بررسی خواهند نمود.

در کودکان و نوجوانان بزرگتر، معلمان یا والدین ممکن است رفتارهای اوتیسمی را تشخیص دهند. هنوز هم ایده خوبی است اما؛ برای تأیید تشخیص، آزمایشات اضافی توسط متخصص اطفال یا پزشک مراقبت های اولیه انجام شود. تشخیص اوتیسم در بزرگسالان می تواند یک چالش باشد، اما غیرممکن نیست. پزشکان احتمالاً برای تشخیص به سابقه رشد شما نیاز خواهند داشت. این ممکن است شامل صحبت با والدین یا اعضای خانواده و دوستان شما باشد.

اوتیسم و ​​همدلی: واقعیت چیست؟

در تحقیقات انجام شده در سال ۲۰۱۸ نشان داده شده است که افراد اوتیستیک ممکن است با همدلی شناختی (تشخیص وضعیت عاطفی شخص دیگر) مشکل داشته باشند، اما نه در همدلی  عاطفی یا دیگر احساسات و انگیزه ها.

به عنوان مثال، ممکن است کسی را ببینند که در حال تقلا برای حمل بار مواد غذایی می باشد اما متوجه نمی شود که ممکن است به کمک نیاز داشته باشد (همدلی شناختی). با این حال، ممکن است متوجه شوند که فرد از این موضوع ناراحت شده است و دلیل آن را بپرسند (همدلی عاطفی.)

همدلی همچنین مستلزم مهارت هایی همچون مهارت  ارتباط اجتماعی «خواندن بین خطوط» و رمزگشایی احساس فرد دیگری در یک موقعیت است. برای افراد اوتیستیک، این ممکن است به دلیل تمایل به تفکر تحت اللفظی چالش برانگیز باشد.

به عنوان مثال، اگر از یک فرد اوتیستیک بپرسید، “آیا مدل موی جدید من را دوست دارید؟” به آن اهمیتی نمی‌دهند، ممکن است بدون اینکه بفهمند این پاسخ چه احساسی در شما ایجاد می‌کند، جوابشان نه باشد. بنابراین، شاید ترکیبی از مشکلات اجتماعی و نقص در همدلی شناختی است که ممکن است این تصور را ایجاد کند که افراد اوتیستیک همدل نیستند. در حالی که در واقعیت، آنها همدل هستند – فقط به روشی ارائه می شود که ممکن است انتظارات جامعه را برآورده نکند.

اوتیسم

مربیان در مورد اوتیسم و ​​همدلی چه می گویند؟

به گفته اریک میکولیت، مدیر مدرسه/آکادمی Lakeland STAR – یک مدرسه منشور در Minocqua، ویسکانسین، که در آموزش دانش‌آموزان اوتیسم و ​​دانش‌آموزان متنوع تخصص دارد، «موانع ارتباطی اجتماعی، علایق محدود و توجه به جزئیات» برخی از دلایل اختلال اوتیسم هستند.

افراد ممکن است در ابراز همدردی مشکل داشته باشند. اما، او می‌گوید، آنها همدلی دارند – با این حال، “سطوح همدلی در بین افراد به طور قابل توجهی می تواند متفاوت باشد.” افراد اوتیستیک اغلب به آموزش مستقیم در مورد شناسایی حالات عاطفی دیگران و یادگیری برچسب زدن به احساسات خود نیاز دارند.

این مهارت‌ها را می‌توان در دانش‌آموزان اوتیستیک با استفاده از مدل‌سازی، آموزش نحوه تشخیص و برچسب زدن احساسات دیگران و اقداماتی که باید در پاسخ به این احساسات انجام دهند،  تقویت نمود. برنامه های درسی به طور خاص برای کمک به آموزش این مهارت ها طراحی شده است.

اوتیسم و ناگویی هیجانی

در کنار اختلال اوتیسم  و همدلی ما با موارد بسیار دیگری هم مواجه می شویم. بر اساس یک متاآنالیز، حدود ۵۰ درصد از افراد اوتیستیک دارای ناگویی خلقی هستند – وضعیتی که با مشکلات در درک و بیان احساسات، از جمله همدلی، مشخص می شود. بنابراین، همزیستی این وضعیت ممکن است تا حدی این تصور غلط را توجیه کند که همه افراد اوتیستیک فاقد همدلی هستند.

با این حال، یک گزارش تحقیقاتی در سال ۲۰۲۰ نشان می‌دهد که وجود ناگویی های هیجانی، نه اوتیسم است که بر وابستگی به دیگران، از جمله والدین آنها تأثیر می‌گذارد. اگرچه دلبستگی و همدلی یکسان نیستند، اما مرتبط هستند.

مطالعات بیشتر نشان داده است که نقص در حالت عاطفی چهره که اغلب به عنوان ASD خاص تصور می شود، ممکن است در واقع به دلیل ناگویی هیجانی باشد و نه اوتیسم. با این حال، در حالی که این مطالعات ممکن است بینش‌هایی ارائه دهند، مشخص نیست که ناگویی هیجانی تا چه اندازه به تفاوت‌های همدلی در بین افراد اوتیستیک کمک می‌کند.

اوتیسم

همدلی در اوتیسم ممکن است یک “خیابان دو طرفه” باشد

اوتیسم و همدلی چالش های مخصوص خودش را دارد. دلیل دیگری که ممکن است افراد فکر کنند افراد اوتیستیک فاقد همدلی هستند، عدم تطابق در ارتباط بین افراد اوتیستیک و نوروتیپیک است. تحقیقات نشان می‌دهد که وقتی دو فرد اوتیستیک با یکدیگر تعامل دارند، سطح ارتباطی مشابه با دو فرد عصبی دارند.

با این حال، هنگامی که یک فرد اوتیستیک با یک فرد غیر اوتیستیک تعامل دارد، تمایل به ارتباط نادرست در بین آن ها وجود دارد. همچنین، سایر تحقیقات منبع معتبر نشان می دهد که تشخیص حالات عاطفی چهره گاهی اوقات می تواند برای افراد مبتلا به ASD یک چالش باشد. و از آنجایی که افراد مبتلا به ASD ممکن است خودشان بسیاری از حالات چهره را نشان ندهند، خواندن حالت عاطفی برای افراد عصبی دشوار است.

این ممکن است باعث شود که فرد عصبی فکر کند که فرد اوتیستیک فاقد همدلی می باشد. زمانی که در واقعیت، فرد نوروتیپیک نیز فاقد درک همدلانه از دیدگاه فرد اوتیستیک است. این نظریه مشکل همدلی مضاعف نیاز به درک و پذیرش بیشتر اوتیسم را برجسته خواهد ساخت. همچنین نشان دهنده نیاز به درک بیشتر از نحوه تفکر و احساس یک فرد اوتیستیک است.

نگاه نهایی به اوتیسم و همدلی

سطوح همدلی در بین همه افراد، از جمله افراد مبتلا به ASD، به طور قابل توجهی متفاوت است. برای افراد اوتیستیک که ناگویی هیجانی نیز دارند، درک همدلی ممکن است چالش بیشتری داشته باشد. اما برای بیشتر افراد، تفاوت در الگوهای تفکر، ارتباطات اجتماعی و رفتارهای مرتبط با ASD ممکن است دلیلی باشد که برخی افراد به اشتباه معتقدند که یک فرد اوتیستیک فاقد همدلی است.

کمک به فرد مبتلا به ASD که یاد بگیرد وضعیت عاطفی دیگران را از طریق آموزش مستقیم تشخیص بدهد، یکی از راه‌های تقویت توانایی آنها در همدلی مؤثر با دیگران است. نزدیک شدن به همدلی به این روش شاید بتواند شکاف ارتباطی را پر کند و پذیرش و درک شایسته افراد اوتیستیک را تقویت کند.

اوتیسم

0 0 رای ها
امتیازدهی به مقاله
اشتراک در
اطلاع از
guest
0 نظرات
بازخورد (Feedback) های اینلاین
مشاهده همه دیدگاه ها